Project:
'OOg-wenken en Stille Woorden'
Soms is het er ineens, vaak moet er oog voor zijn en mag het toe-vallen:
het moment waarin alles samenvalt.
en ja… soms nog maar even níet:
“en morgen, als de zon weer schijnt, heb ik de moed er voor:
dan pluk ik al mijn woorden en fluister ze in je oor…”
Ongemak bij Corona-maatregelen? Not in my mind!
Het móet gezegd, een hoofd vol woorden, maar hoe dan?
Obstakels op het pad, zin om terug te keren, maar hó even, waar gingen we ook weer naar toe?
Na de leegte groeit wat er wél was langzaam tot méér dan het gemis.
Hoe weet ik in een wereld vol illusie en verwarring wat écht is.
Een ontmoeting valt me toe. Precies het goede moment, in één oogwenk weet ik het voor altijd.
